Niestety pracownicy departamentu cyfryzacji w KPRM oraz Państwowego Instytut Łączności w Warszawie chronią firmy telekomunikacyjne i za wszystkim stoi Pan Premier Mateusz Morawiecki.

W podobnej sprawie odnoszącej się do WINB w Poznaniu NSA II OSK 286/21 w wyroku z dnia 19.02.2021 roku podkreślił, że cytuje

Błędne jest takie rozumienie art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane, które prowadzi do wniosku, że przepis ten przewiduje zwolnienie od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę takich robót budowlanych, które polegają na instalowaniu antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiekcie budowlanym, niezależnie od tego, czy roboty te stanowią rozbudowę lub przebudowę tego obiektu budowlanego, a więc niezależnie od zmiany parametrów obiektu, na którym zamontowano nową konstrukcję. Ewentualna zmiana parametrów obiektu, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej powinna być kwalifikowana jako przebudowa lub rozbudowa stacji bazowej, a nie montaż urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym (zob. wyrok NSA z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2295/15).

W jednym z najnowszych wyroków NSA II OSK 859/21 z dnia 25.05.2021 roku podkreśla, że cytuje;

Zakwalifikowanie określonych robót, jako instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego może więc nastąpić tylko wtedy, gdy ich umiejscowienie na obiektach budowlanych nie stanowi rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy tych obiektów (zob. wyroki NSA: z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt II OSK 3341/14; z dnia 16 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1424/15; z dnia 19 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 848/16).

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. Przedstawiane w sprzeciwie oraz w skardze kasacyjnej rozumienie ww. przepisu, które prowadzi do wniosku, że przepis ten przewiduje zwolnienie od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę takich robót budowlanych, które polegają na instalowaniu antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiekcie budowlanym, niezależnie od tego, czy roboty te stanowią rozbudowę lub przebudowę tego obiektu budowlanego, a więc niezależnie od zmiany parametrów obiektu, na którym zamontowano nową konstrukcję, jest nieprawidłowe. Ewentualna zmiana parametrów obiektu, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej powinna być kwalifikowana jako przebudowa lub rozbudowa stacji bazowej, a nie montaż urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym (zob. wyrok NSA z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2295/15).

W innym wyroku NSA II OSK 1276/18 z dnia 17.11.2020 roku oddalając skargę kasacyjną podkreślił, że cytuje;

W tej sytuacji nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zakres wykonanych robót spowodował zamianę parametrów użytkowych lub technicznych istniejącej stacji, m.in. poprzez zwiększenie emisji pola elektromagnetycznego lub chociażby przez zwiększenie obciążania samego masztu. Skoro zaś w sytuacji, w której posadowienie (budowa) samej stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z zainstalowaniem na nim anten wymaga pozwolenia na budowę, to dodatkowe zainstalowanie kolejnych anten sektorowych sieci komórkowej, wraz z osprzętem, stanowi w takiej sytuacji rozbudowę pierwotnej budowli.

Przywołane uregulowania rozporządzenia prowadzą do wniosku, że celem prawodawcy było wskazanie inwestycji, które — jako takie — zawsze znacząco oddziałują lub potencjalne znacząco mogą oddziaływać na środowisko. Oznacza to, że rolą organów administracji stosujących przepisy powoływanego rozporządzenia jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja jako całość. (a nie poszczególne jej elementy —- np. anteny) wpłynie na środowisko. Należy przy tym wyjaśnić, że pomiędzy powołanymi wyżej § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 nie zachodzi kolizja uzasadniająca zastosowanie reguły lex specialis derogat legi generali. Przepis § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia ma bowiem charakter normy ogólnej, określającej sposób wyznaczania równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny. Przepis §  3 ust. 2 pkt 3 ma natomiast charakter normy uzupełniającej, pozwalającej na rozstrzygnięcie, czy mamy do czynienia z inwestycją mogącą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jako całość.

W wyroku w podobnej sprawie w trybie nieważności NSA II OSK 1237/17 w wyroku z dnia 03.04.2019 roku uwzględniając skargę kasacyjna organizacji podkreślił, że cytuje;

Maszt stanowi całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (anteny wraz zasilaniem i oprzyrządowaniem), a zatem zainstalowanie na maszcie kolejnych anten należy zakwalifikować jako rozbudowę obiektu budowlanego wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę. Roboty budowlane polegające na budowie (rozbudowie) stacji bazowej telefonii komórkowej nie zostały zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie inwestor montując kolejne anteny w 2012r. i 2013r. dokonał rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej.

Odnośnie kwestii związanej z zwiększaniem mocy istniejącej stacji oraz dokładaniem kolejnych jej elementów stanowisko zajął NSA II OSK 848/16 w dniu 19.01.2018 roku uwzględniając skargę kasacyjną organizacji w podobnej sprawie uznając, iż cytuje;

Jak wynika z dotychczasowych rozważań. nie jest bez znaczenia dla kwalifikacji robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę (przebudowę, rozbudowę), obszar oddziaływania inwestycji, jak trafnie podnosi się w skardze kasacyjnej zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego przez niewłaściwą interpretację. W okolicznościach przedmiotowej sprawy, jak słusznie przyjął organ nadzoru budowlanego szczebla wojewódzkiego, maszt stanowi całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (anteny wraz zasilaniem i oprzyrządowaniem), dlatego zainstalowanie na maszcie kolejnych anten należy zakwalifikować jako rozbudowę obiektu budowlanego wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę, zatem organ pierwszej instancji błędnie zastosował art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, gdyż przepis ten dotyczy robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń. W tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych, przy czym instalowane urządzenia i obiekt budowlany nie stanowią całości techniczno- użytkowej.

Podobnie NSA II OSK 3991/19 w wyroku z dnia 26.06.2020 roku precyzyjnie podkreśla, że cytuje;

Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego (w brzmieniu z daty wydania zaskarżonej decyzji) pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Tymczasem w niniejszej sprawie nie doszło do instalowania tych urządzeń na innym, odrębnym obiekcie budowlanym, ale do montażu dodatkowych anten na przedmiotowym obiekcie budowlanym stanowiącym z antenami całość techniczno-użytkową. Wedle ustawowej definicji „budowli” (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego) wynika, że należy przez nią rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak m.in. wolno stojące maszty antenowe, a z takim mamy do czynienia w okolicznościach niniejszej sprawy. Taki zaś maszt stanowi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (anteny wraz zasilaniem i oprzyrządowaniem), a zatem zainstalowanie na maszcie kolejnych anten należy zakwalifikować jako rozbudowę obiektu budowlanego wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę. Roboty budowlane polegające na budowie (rozbudowie) stacji bazowej telefonii komórkowej nie zostały zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie inwestor montując kolejne anteny w listopadzie 2017 r. dokonał rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej. Stosownie do treści art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego przez „roboty budowlane” należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego „budowa” to wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowę obiektu budowlanego. Wedle z kolei art. 3 pkt 7a tej ustawy przez „przebudowę” rozumie się wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. W tej zaś sprawie jak sam przyznał inwestor w piśmie skierowanym do Starosty B. w wyniku ww. robót budowlanych doszło do zwiększenia emisji pola elektromagnetycznego, a więc doszło do zmiany parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego masztu telefonii komórkowej jako obiektu budowlanego będącego budowlą. A zatem w świetle obowiązujących w dniu wydania zaskarżonej decyzji przepisów Prawa budowlanego zakres wykonanych robót budowlanych odpowiadał ustawowej definicji budowy, do której zalicza się także rozbudowa. Co prawda, Prawo budowlane nie zawiera definicji rozbudowy. Jednak w orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że rozbudowa to zmiana charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego innych niż określone w art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego (wniosek a contrario z definicji legalnej „przebudowy”; por. wyrok NSA z 15 czerwca 2016 r., II OSK 2484/14, A. Despot-Mładanowicz, Komentarz do art. 3 (w:) Prawo budowlane. Komentarz, A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski (red.) Lex 2016). Z powyższego wywodu wynika wniosek, co jest też akcentowane w utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że przy kwalifikowaniu danych robót do kategorii montażu, rozbudowy, bądź przebudowy nie ma miejsca na automatyzm. W każdym przypadku właściwe zakwalifikowanie takich robót musi poprzedzać szczegółowa analiza technicznych założeń projektu przewidzianego do realizacji lub zrealizowanego. Takie stanowisko dominuje w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyroki NSA: z dnia 1 października 2009 r., II OSK 1461/08; z 26 sierpnia 2010 r.; II OSK 1297/09; z 24 listopada 2011 r., II OSK 1660/10). Zakwalifikowanie określonych robót, jako instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego może więc nastąpić tylko wtedy, gdy ich umiejscowienie na obiektach budowlanych nie stanowi rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy tych obiektów (por. wyroki NSA: z dnia 12 października 2016 r., II OSK 3341/14; z 16 lutego 2017 r., II OSK 1424/15; z dnia 22 lutego 2017 r., II OSK 1494/15; z 19 stycznia 2018 r., II OSK 848/16). Błędne jest zatem takie rozumienie art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, które prowadzi do wniosku, że przepis ten przewiduje zwolnienie od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę takich robót budowlanych, które polegają na instalowaniu antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiekcie budowlanym, niezależnie od tego, czy roboty te stanowią rozbudowę lub przebudowę tego obiektu budowlanego, a więc niezależnie od zmiany parametrów obiektu, na którym zamontowano nową konstrukcję. Wskazać należy przy tym, że zakwalifikowanie robót jako instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego może nastąpić tylko wówczas, gdy ich umiejscowienie na obiektach budowlanych nie stanowi rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy tych obiektów. Ewentualna więc zmiana parametrów obiektu, którym w kontrolowanej sprawie jest stacja bazowa telefonii komórkowej powinna być kwalifikowana jako przebudowa lub rozbudowa stacji bazowej, a nie montaż urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym (por. wyrok NSA z 11 maja 2017 r., II OSK 2295/15). Sąd I instancji zasadnie zatem uznał, że instalacja dodatkowych anten sektorowych, w wyniku których doszło do zmiany parametrów użytkowych obiektu budowlanego, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, albowiem stanowi rozbudowę legalnie istniejącej stacji bazowej, co w konsekwencji uzasadniało wdrożenie trybu postępowania z art. 48 Prawa budowlanego.

W innym wyroku NSA II OSK 925/20 z dnia 26.05.2020 roku podkreśla precyzyjnie, że cytuje;

Zdaniem Sądu Naczelnego, prawidłowa jest ocena sądu pierwszej instancji aprobująca stanowisko organu odwoławczego, który wzmacniając swoją argumentację dotychczasowym dorobkiem judykatury stwierdził, że montaż dodatkowych anten wraz z modułami radiowymi na istniejącej wieży stacji bazowej telefonii komórkowej, stanowi postać rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej, wymagającej uzyskania pozwolenia zgodnie z art. 28 ust. 1 uPb. Skutkiem bowiem stwierdzonych robót, które to zostały wykonane w pewnych odstępach czasowych, jest powstanie nowej budowli, istotnie rozbudowanej w 2009, 2011 i 2012 r. Nie sposób zaprzeczyć, iż istniejąca konstrukcja wieży wraz z przymocowanym do niej antenami i modułami radiowymi stanowi całość techniczno-użytkową, umożliwiającą wykorzystanie w działalności telekomunikacyjnej Spółki. Stacja bazowa telefonii komórkowej jest zamierzeniem budowlanym zaliczanym do kategorii budowli, natomiast w świetle przepisów uPoś stanowi instalację będącą zespołem stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie i emitujących pola elektromagnetyczne. Jest to zatem obiekt budowlany składający się z szeregu urządzeń technicznych będących instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Budowa stacji telefonii komórkowej wymaga pozwolenia na budowę, skoro zaś przez budowę rozumie się także rozbudowę, przeto i takie działanie jak rozbudowa wymagać będzie uzyskania uprzedniego pozwolenia. Wynika to wprost z definicji ustawowej wyrażenia „budowa”, zawierającej w sobie nie tylko roboty polegające na wykonywaniu obiektu budowlanego, ale także na jego rozbudowie (por. art. 3 pkt 6 uPb). Rozbudowa skutkuje zmianą charakterystycznych parametrów obiektu, takich jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji, która jednak nie prowadzi do powstania żadnego nowego obiektu, lecz do modyfikacji obiektu wcześniej istniejącego. W wyniku rozbudowy nie powstaje nowy obiekt budowlany czy też nowa substancja budowlana. Rozbudowany budynek pozostaje tym samym obiektem w rozumieniu uPb (por. wyrok NSA z 18 maja 2018 r., II GSK 1318/16, LEX nr 2505637). To z kolei sprawia, że inwestor był zobowiązany uzyskać pozwolenie budowlane na wykonanie przedmiotowych robót na istniejącej stacji, zaś ich prowadzenie bez pozwolenia jest samowolą budowlaną określoną w art. 48 ust. 1 uPb. Stwierdzenie takiej samowoli obliguje właściwy organ nadzoru budowlanego, w pierwszym rzędzie, do wszczęcia procedury legalizacyjnej na zasadach określonych w art. 48 ust. 2 i 3 uPb oraz zakończenie jej w sposób wskazany w ust. 4 albo 5 tego przepisu, w zależności od możliwości doprowadzenia samowolnie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem.

Identycznie NSA II OSK 808/18 w wyroku z dnia 06.02.2020 roku podkreślił, że cytuje;

Po pierwsze, prawidłowo WSA uznał, że art. 29 ust. 2 pkt 15 Pr. bud. może nie mieć w przedmiotowej sprawie zastosowania. Trafnie i przekonująco WSA stwierdził, że przebudowa i rozbudowa, podobnie jak sama budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, jako że taka budowa nie została wprost wyłączona z wymogu uzyskania pozwolenia na budowę postanowieniami art. 29 Pr. bud., powinna być realizowana zgodnie z art. 28 ust. 1 Pr. bud. Przyjęcie poglądu, że przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 Pr. ma zastosowanie do budowy stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi naruszenie tego przepisu, podobnie jak zastosowanie art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Pr. bud. Powyższe przepisy Pr. bud. mogą mieć wyłącznie zastosowanie w przypadku instalowania na obiekcie budowlanym urządzeń i instalacji, które nie emitują do środowiska fal elektromagnetycznych, mają wyłącznie charakter urządzeń odbiorczych, jak np. anteny do odbioru programów telewizyjnych czy radiowych. Z taką jednak sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zakresem przedmiotowym powyższego przepisu są zatem objęte roboty budowlane obejmujące nie tylko instalowanie nowych urządzeń, lecz także deinstalowanie już istniejących urządzeń, zmiany w zakresie parametrów technicznych lub użytkowych zamontowanych już urządzeń lub montaż nowych urządzeń we wnętrzu już zainstalowanego urządzenia. Tego rodzaju kumulacja prac budowlanych wykracza poza warunki zwolnienia wynikającego z art. 29 ust. 2 pkt 15 Pr. bud. Nie można również nie zauważyć, że analizowany przepis wyraźnie wymaga, aby prace instalacyjne były prowadzone „na obiekcie budowlanym”, a nie we wnętrzu jego części składowych. Dokonując powiązania prawidłowo określonej wersji wykładni art. 29 ust. 2 pkt 15 Pr. bud. ze stanem faktycznym sprawy, należy przyjąć, że wymiana i montaż nowych anten (bez ustalenia ich mocy, wielkości oraz ciężaru) ale także – czego organ I instancji także nie ustalił – wykonanie innych robót np. związanych z wymianą elementów wsporczych oraz przewodów i modułów radiowych – łącznie przesądzają o tym, że granice zastosowania powyższego przepisu mogły zostać przekroczone. W konsekwencji zasadnie uznano w kontrolowanym wyroku, że planowane prace mogą stanowić rozbudowę istniejącej stacji telefonii komórkowej, albowiem zmianie ulegają charakterystyczne parametry tego obiektu w zakresie szerokości oraz powierzchni zabudowy (zob. art. 3 pkt 6 w zw. z art. 3 pkt 7a Pr. bud.).

Podobne NSA II OSK 3415/19 w wyroku z dnia 16.01.2020 roku podkreśla, że cytuje;

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd nie dopuścił się naruszenia przepisów art. 3 pkt 6 w zw. z art. 28 ustawy Prawo budowlane poprzez ich zastosowanie. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazywał, że zakres i charakter dokonanych w 2015 r. przez Spółkę na stacji bazowej telefonii komórkowej robót budowlanych świadczy o rozbudowie tej stacji a nie jej przebudowie. Zmieniły się nie tylko jej parametry użytkowe i funkcjonalne stacji (wymiana anten) ale zamontowano dodatkowe urządzenia, których dotychczas nie było. Wobec tego zasadne było uznanie tych robót za rozbudowę a nie przebudowę. Sąd w uzasadnieniu wyroku wskazał dlaczego uznał, że nastąpiła rozbudowa a nie przebudowa stacji bazowej telefonii komórkowej, a NSA podziela to stanowisko. Odmienna ocena stanu faktycznego przez Spółkę nie świadczy o wadliwości oceny dokonanej przez Sąd i nie prowadzi do naruszenia ww. przepisów prawa materialnego.

Analizowane roboty budowlane na stacji bazowej nie były jedynie instalowaniem antenowych konstrukcji wsporczych na obiektach budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane co nie wymaga pozwolenia na budowę. Ten przepis nie ma zastosowania jeśli taka instalacja prowadzi do rozbudowy stacji bazowej, a w okolicznościach sprawy właśnie taka sytuacja miała miejsce. Zamontowane zostały dodatkowe urządzenia.

Sąd I instancji nie naruszył art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane. Skoro organ I instancji prawidłowo uznał, że roboty budowlane były rozbudową wymagająca pozwolenia na budowę, to Sąd słusznie stwierdził, że organ postąpił prawidłowo prowadząc postępowanie w sprawie samowolnej rozbudowy w trybie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Organ mógł zatem wydać postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych i nałożyć obowiązki. Okoliczność, że roboty budowlane zostały zakończone nie uniemożliwiała wydania postanowienia o wstrzymaniu robót i nałożenia obowiązku dostarczenia dokumentów do legalizacji. Postanowienie o wstrzymaniu robót miało za cel wyłączenie możliwości prowadzenia dalszej rozbudowy tej stacji bazowej zanim wydane zostanie rozstrzygnięcie w postępowaniu legalizacyjnym.

NSA II OSK 3281/17 w wyroku z dnia 15.11.2019 roku podkreśla, że cytuje;

W konsekwencji, zwiększenie lub ogólna zmiana sumaryczna mocy pojedynczych anten są traktowane jako rozbudowa stacji bazowej. Roboty budowlane prowadzące do zwiększenia lub ogólnej zmiany sumarycznej, nieobjęte zwolnieniami wskazanymi w art. 29-30 Prawa budowlanego, wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Zakwalifikowanie takich robót jako rozbudowy obiektu budowlanego znajduje potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych (patrz m.in. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 789/17; wyrok NSA z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt II OSK 3341/14; wyrok NSA z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1494/15; wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1224/14).

NSA II OSK 2801/17 w wyroku z dnia 09.10.2019 roku precyzyjnie podkreśla, że cytuje;

Jeśli zamontowanie na wieży dodatkowych anten nie skutkowałoby zmianą charakterystycznych parametrów użytkowych stacji bazowej telefonii komórkowej, to działanie takie spełniałoby wymogi zakwalifikowania go jako przebudowy obiektu budowlanego, zaś w przypadku zmiany tychże charakterystycznych parametrów musiałoby być kwalifikowane jako jej rozbudowa.

W kwalifikowaniu danych robót do kategorii montażu, rozbudowy, bądź przebudowy nie ma przy tym miejsca na automatyzm. W każdym przypadku właściwe zakwalifikowanie takich robót musi poprzedzać szczegółowa analiza technicznych założeń projektu przewidzianego do realizacji lub zrealizowanego. Takie stanowisko dominuje w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (zob. np. wyroki NSA: z 1 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1461/08, z 26 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1297/09, z 24 listopada 2011 r. sygn. akt II OSK 1660/10 – dost. w CBOSA).

NSA II OSK 789/17 w wyroku z dnia 20.03.2019 roku podkreśla, że cytuje;

Dokonując powiązania prawidłowo określonej wersji wykładni art. 29 ust. 2 pkt 15 u.p.b. ze stanem faktycznym sprawy, należy przyjąć, że z jednej strony rozszerzenie planowanych przez inwestora robót na prace polegające na przełożeniu istniejących anten sektorowych ze zdemontowanych wsporników stalowych na nowoprojektowane ramki stalowe oraz wprowadzeniu nowych urządzeń technicznych do nowych szaf technologicznych umieszczonych we wnętrzu kontenera, z drugiej zaś – zmiana charakterystycznych parametrów technicznych istniejącej stacji bazowej w zakresie powierzchni zabudowy i szerokości – łącznie przesądzają o tym, że granice zastosowania powyższego przepisu zostały przekroczone. W konsekwencji zasadnie uznano w kontrolowanym wyroku, że planowane prace stanowią rozbudowę istniejącej stacji telefonii komórkowej, albowiem zmianie ulegają charakterystyczne parametry tego obiektu w zakresie szerokości oraz powierzchni zabudowy (zob. art. 3 pkt 6) w zw. z art. 3 pkt 7a) u.p.b.).